vr 09 oktober 2020

“I have a dream”:

Laten we zorgen voor verbinding, tussen oud & nieuw en jong & oud

“I have a dream”:
“I have a dream”:
“I have a dream”:
Terug naar M-Talk
Van 01 tot en met 04 oktober vond ‘De Staat van Zijn’ plaats. Een nieuw themaprogramma van de Meervaart, bestaande uit diverse voorstellingen, lezingen en een expo. Allen gemaakt door of verbonden aan de Meervaart maar verspreiden zich ook over heel Amsterdam.

Met ’De Staat van Zijn’ tonen we een uitsnede van wat er nu speelt in ons leven. Met een creatieve blik beschouwen en vieren we onze wereld. We kijken naar waar het schuurt en zoeken waar de kansen liggen. Onze M-Talk redacteur Cornee Hordijk deed voor ons verslag en bezocht de voorstellingen ‘Game Over’ en ‘Verdedig Noord’, beiden onderdeel van dit themaprogramma.

IK HEB EEN DROOM!
NEEM JE VERANTWOORDELIJKHEID!
IK BEN BOOS!
HEB AANDACHT VOOR ONS!

Het zijn zomaar wat kreten die de jonge makers tijdens ‘Game Over’, een voorstelling van de Meervaart i.s.m. LostProject, uitroepen. Ze schreeuwen het zelfs, want ze voelen een grote noodzaak om gehoord te worden. Omdat ze de grond onder hun voeten zien afbrokkelen. Omdat ze zich zorgen maken over hun toekomst, maar ook over de buurt waarin ze opgroeien, over hun dromen en ideeën. Overal zien ze problemen opkomen en hun kansen en mogelijkheden afnemen. Zij zijn de veelbelovende, maar in het nauw gedreven, nieuwe generatie die ertoe wil doen. ’De Staat van Zijn’ biedt hen een podium om te uiten wat er leeft. Tijdens mijn bezoek aan de twee voorstellingen ‘Game Over’ en ‘Verdedig Noord’ ontdekte ik één duidelijke gemeenschappelijke deler: PROTEST!

IS IT GAME OVER?!
De voorstelling ‘Game Over’ werd zelf gemaakt door 11 talentvolle jongeren onder begeleiding van regisseur Priscilla Vaudelle en choreograaf Erwin Kiene. Deze titel is veelzeggend voor het verhaal dat ze gaan vertellen. In Frascati, waar de voorstelling plaatsvond, wachtten de jongeren ons op als een groep spelende scholieren op een schoolplein. Ze leven duidelijk in corona-tijd, gezien het ellebogenwerk en de afstand waar ze vaak als groep mee worstelen. Hoe moet je elkaar tikken als aanraking eigenlijk niet verstandig is? Van Annemaria koek-koek en tikspelletjes flowen ze gemakkelijk door naar knappe freestyle choreo’s en monologen. Wij als toeschouwers kijken ernaar vanaf de zijlijn en komen zo goed in de belevingswereld van de jeugd. En ook wij mogen ons laten horen als we betrokken worden in een quiz en gevraagd worden naar onze mening. Zo ontstaat er al snel een goede vibe in de zaal en voel je je écht onderdeel van deze groep jongeren vol energie en passie.

Want lusteloos of ongeïnteresseerd zijn ze zéker niet. Ze praten vurig met elkaar over wat er speelt in de maatschappij, tonen hun zorgen over hoe het verder moet en bedenken grote acties. Precies zoals je in deze tijd ook ziet gebeuren, jongeren die samen optrekken tegen de crisis. Dat doen ze veelal op geheel unieke wijze en daar is deze performance een geweldig voorbeeld van. Door hun mening en emoties te verwerken in dans en theater kun je zien, horen en bovenal voelen hoe het is om in deze tijd op te groeien. Ze eindigen passend met hun eigen versie van ‘I have a dream’. Met dromen over anders zijn en veranderingen, die allemaal vooral liefde en hoop uitstralen. Eén speler verwoordt misschien wel het beste het gevoel dat ze allemaal delen; ‘Ik droom ervan dat we niet meer hoeven te dromen!’.

IN DE VERDEDIGING!
Als ik twee dagen later de Meervaart voor het eerst in tijden weer binnenloop lijkt alles er anders; hosts met mondkapjes op, lijnen op de grond, weinig publiek en vooral héél veel leegte. Ik voel bij mezelf protest opkomen, tegen dat nieuwe normaal dat ik niet normaal vind. Juist daarom voel mij misschien wel zo thuis bij ‘De Staat van Zijn’ en ook de voorstelling ‘VERDEDIG NOORD’ van Massih Hutak. Het podium straalt net zoveel leegte uit als de zaal, met enkel een witte scherm, een tafel met laptop en een synthesizer. In de leegte klinken de raps en muziek van Massih nóg luider, wat eigenlijk wel past bij de boodschap die hij laat horen; verdedig de vertrouwde buurt met al zijn waardes, en strijdt tegen de huidige gentrificatie.

Moeilijk woord, maar gelukkig heeft Massih er een heldere definitie van; volledig mislukte integratie. In zijn buurt is de integratie van nieuwe Noordelingen volgens hem mislukt, door mensonwaardig machtsvertoon -en misbruik. Samen met zijn straatvrienden komt hij al jaren op voor de kansen van de nieuwe generatie die daar opgroeit, waaronder hijzelf,  die in ramtempo afnemen. Maar zoals vele jongeren worden ook zij niet gehoord. Ze protesteren bij de uithuisplaatsing van een oude buurvrouw, ze maken een statement tegen de komst van een nieuwe fastfoodbar door hun eigen snackbar compleet uit te verkopen en ze bekladden nieuwe dure woonbouwprojecten met protestleuzen.

Aan het einde van de voorstelling laat Massih samen met zijn vrienden zien hoe zij te werk gaan, van posters maken tot spandoeken spuiten. Het zet je aan het denken over je eigen actieve houding: weet ik genoeg van wat er speelt en vooral; ben ik actief genoeg? Massih heeft ook tal van goed onderbouwde oplossingen voor deze pijnlijke ongelijkheid, die ook écht van betekenis kunnen zijn. Aan één daarvan kan iedereen in ieder geval al zijn bijdrage leveren. Er wordt steeds op gehamerd (zeker naar jongeren!) om je goed te gedragen, maar echt voor elkáár doen we dat niet. Massih roept op om ons juist beter te gaan verhouden, tot elkaar en elkaars verschillen, en dat dat vanzelf goed gedrag oplevert. Zo word je volgens hem veel sneller elkaars gappie, stanko of… hoe je ’t ook wilt noemen!

Tijdens ‘De Staat van Zijn’ zag ik de nieuwe generatie in een positief daglicht, anders dan wat het nieuws ons vaak laat zien of horen. Jongeren hebben niet alleen de toekomst, ze zíjn het ook en dat maakt ze onmisbaar voor de tijdgeest. Het verhaal van Massih en zijn vrienden gaat net als dat van de jongeren uit ‘Game Over’ in de kern over liefde en hoop. Juist daarom moet de stem van deze jongeren gehoord worden. Hun protest is niet alleen tégen, maar ook vóór van alles – en we mogen daar wat meer oog en oor naar hebben. Want dat is de staat van zijn die voor verbinding kan zorgen tussen nieuw en oud, tussen jongeren en volwassenen. Iets waar het in deze tijd – helaas – te vaak aan ontbreekt, maar waar we wel allemaal naar snakken.


Terug naar M-Talk

Meer M-Talk

vr 23 oktober 2020

Cinekid in de Meervaart

Het was een geslaagde herfstvakantie!


wo 21 oktober 2020

Nieuwe Meervaart: wat vindt u belangrijk?

Neem deel aan 'Het Gesprek'


wo 14 oktober 2020

Laatste nieuws rondom de nieuwe corona maatregelen

Optredens voor max. 30 personen


di 13 oktober 2020

De 23e editie van Festival de Nederlandse Dansdagen zit erop!

Redouan Ait Chitt trekt ook dit jaar weer de aandacht.


Ontvang interessante tips, bijboekingen, recensies en aanbiedingen in uw mailbox. Schrijf u in voor de nieuwsbrief en loop niets mis! Blijf op de hoogte!
Schrijf u in voor de nieuwsbrief